***

Cóż Tobie imię moje powie?
Umrze jak smutny poszum fali,
Co pluśnie w brzeg i zniknie w dali,
jak nocą głuchą dźwięk w dąbrowie,
Skreślone w Twoim imienniku,
Zostawi martwy ślad,
podobny Do hieroglifów płyt nagrobnych
W niezrozumiałym języku.
Cóż po nim?
Pamięć jego zgłuszy
Wir wzruszeń nowych i burzliwych
I już nie wskrzesi w Twojej duszy
Uczuć niewinnych, wspomnień tkliwych...
Lecz gdy ci będzie smutno - wspomnij,
Wymów je szeptem jak niczyje
I powiedz:
Ktoś pamięta o mnie,
Jest w świecie serce, w którym żyję...

Aleksander Puszkin